Het zal jullie eigenlijk niet verbazen als we nu schrijven wat we deden op de derde dag: opstaan – eten – trainen – eten – slapen (siestä) – trainen – eten – slapen! In de voormiddag hebben we weer voor anderhalf uur oefeningen gedaan met Martin. Nadien speelden we paar wedstrijdjes tegen de jongens van de universiteitsploeg van Alicante. Dit ploeg speelt ook competitie met andere universiteiten in Spanje. Hun trainer heeft zijn beste spelers tegen ons laten spelen. Eerlijk gezegd: ze zijn heel goede spelers die met veel power, kracht, en blindelings kunnen spelen. Maar meestal moeten strandvolleyballers ook met opende ogen en met hun verstand (bij elk sport toch J) spelen. Daar draait het ook bij strandvolleybal om: kijken naar de tegenstanders en de bal altijd goed plaatsen, met of zonder power, wat eigenlijk beetje verschillend is van de zaalvolleybal want we spelen twee tegen twee. Het voordeel bij ons, als team, is dat Kristof met veel power kan spelen terwijl Danny de balletjes goed kan plaatsen in de hoeken van het veld. Dat kan soms frustraties geven voor de tegenstanders: Kristof power en Danny plaatst en als we ons aanval altijd goed doen, dan wordt het voor hen moeilijk te beslissen naar wie ze de bal willen serveren/opslaan. Stel: de power aanval van Kristof is altijd goed en de aanval (plaatsballen) van Danny is heel zwak , dan zullen de tegenstanders de ballen altijd naar Danny spelen met het gevolg dat Danny de aanval moet uitvoeren.
De stijfheid, de moeheid en de hoest/valling verdwijnen telkens eens je hard begint te opwarmen door te lopen, per twee de balletjes gooien/slaan en een harde oefening. Op die dag begonnen we te beseffen dat we het eind van de week wel zouden halen, ahum, gewoon als we op onze tanden bijten en hard opwarmen en spelen.
In de namiddag speelden we mee aan een tornooi dat georganiseerd werd door de plaatselijk strandvolleybalclub. Dat club traint twee keer per week en organiseert heel regelmatig tornooien (ze hebben 16 terreinen klaarliggen en vlakbij!) in het weekend. We kregen de informatie dat het tornooi rond 15.30 zou beginnen maar uiteindelijk begon het om 16.30 – 17.00 of zo. Het was interessant te zien dat de Spanjaarden geen haast bij hadden en ze legden op hun gemak alles klaar. Zou zo het niet gebeuren op Belgische tornooien. J Maar goed, wij wonnen 2 keer en verloren ook 2 keer en waren reeds moe op het eind, rond 19.30. Het was een zeer goede ervaring want het is een tijdje geleden (een heel tijdje) dat we nog aan een tornooi deelnamen. Na het douchen en het eten in ons verblijf konden we voor het eerst de toerist uithangen: naar een Braziliaanse restaurant gaan en het was overheerlijk met VEEL vlees (hadden we ook nodig!) a volonté, zoveel als we willen tot onze buik goed vol zit. Nadien waren we zo moe dat we terug naar het verblijf gingen om te slapen, en we waren blij dat we de dag overwonnen/overleefd hadden (veni, vidi, vici!).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten